Laurentius-tranen

“‘Iemand moet het horen! Iemand moet het horen!’ verzucht aan het einde van Laurentiustranen de oude vrouw die als taak heeft de kerkklok te luiden in een afgelegen Portugees dorp. Ze luidt de noodklok en sluit daarmee een turbulent jaar af, waarin een man zich verhangt, de pastoor uittreedt en opgepakt wordt, een gastarbeider na ongeveer twintig jaar met zijn Franse vrouw terugkeert, de dorpsgek in elkaar geslagen en de jonge Tomás vermoord wordt. Het is tevens de afsluiting van het feest van de schutspatroon, de heilige Laurentius, het jaarlijks terugkerende evenement waar vooral door de mannen reikhalzend naar wordt uitgezien, maar dat dit jaar dramatisch verloopt. Laurentiustranen laat weinig heel van de idylle der dorpsgemeenschappen. Haat, afgunst, nijd, armoede, dronkenschap, hoererij – geen der personages redt zich en zelfs de dromen gaan teloor. Een schrijnend boek dat een ander Portugal beschrijft dat óók bestaat.”