De derde oever van de rivier

“… ‘De golvende gerais,’ schrijft vertaler August Willemsen in zijn nawoord, ‘de onafzienbare vlakten, de serra’s, de fazenda’s ter grootte van Nederlandse provincies, de stoffige, hete dorpen en gehuchten zonder enige sociale structuur, al die godverlaten ruimten waar het oog zich verliest in het trillen van de horizon en verblind wordt door de zon, vormen het toneel van Faustiaanse, Quichoteske geschiedenissen die handelen over waanzin, fatum en mysterie. In Rosa’s Brazilië ligt het bovennatuurlijke dadelijk onder het oppervlak der dagelijkse dingen, en heeft elke rivier drie oever.’ …”